Sağlık kaygısı, küçük bir bedensel duyumu (çarpıntı, baş dönmesi, karın boşalması, uyuşma) hızla felaket olarak yorumladığımızda büyür. Zihin “Ya ciddi bir şeyse?” diye alarm verir; beden daha da gerilir ve duyum şiddetlenir. Ardından güvence arama başlar: internetten belirti aramak, yakınlara sürekli sormak, sık doktor/…
Sosyal kaygı çoğu danışanımda “mükemmel görünme” çabasıyla iç içe geçer: kusursuz cümle kurmak, asla duraksamamak, yüzde 100 doğru tepkiyi vermek… Zihin, en küçük pürüzü bile felaket senaryosuna dönüştürür (“Kekeleyeceğim, aptal sanacaklar”). Bu çaba kısa vadede “hata yapmamalıyım” hissini yatıştırsa da…
Kaygı çoğu zaman beden–zihin–davranış üçgeninde kendi kendini besleyen bir döngüye dönüşür: bedende çarpıntı, zihinde felaketleştirme, davranışta kaçınma. Bu döngüyü kırmanın ilk adımı, otomatik düşünceleri yakalayıp kanıtlarla sınamaktır; yani “Gerçekten tehlike var mı, yoksa zihin alarmı mı çalıyor?” sorusunu dürüstçe yanıtlamak. BDT’de birlikte düşünce…